Συζητήσεις με τον Θωθ - 3

Στην Αθήνα, μέσω της Μαριαννίκ
18/10/2017

Εάν επιθυμείτε να στείλετε ερώτηση, σας υπενθυμίζω τη διαδικασία που μας δόθηκε για να εξασφαλίσετε ότι η ερώτησή σας πηγάζει από την καρδιά και όχι από το νου: 

 

Διαδικασία για την ερώτηση:

Κάθεστε με την σπονδυλική σας στήλη ίσια στον θρόνο της καρδιάς σας, νιώθοντας τον άξονα σας να μπαίνει στη Γη προς τα κάτω και να πηγαίνει πολύ ψηλά επάνω, στον ουρανό.

Εκεί, συνειδητοποιείτε ότι ο θώρακάς σας είναι με τα κόκαλά του σαν ένα κλουβί. Αυτό το κλουβί έχει ανοίξει με την εργασία που έχετε κάνει ως τώρα, και το πουλί που είναι μέσα ελευθερώνεται και μπορεί να πετάει…

Σας ζητάμε, κάθε φορά που θα θέλετε να φέρετε ένα ερώτημα από την καρδιά και όχι από το νου σας, να συνδέεστε πρώτα με αυτό το σημείο από το οποίο το πουλί πετάει προς τα έξω… Δείτε το, δείτε ότι από την καρδιά, από την πόρτα του κλουβιού, το πουλί πετάει… ελευθερώνεται και πάει να σταθεί μπροστά σας. Γυρίζει και σας κοιτάει… Το κοιτάτε κι εσείς. Ανάμεσά σας μια γραμμή χρυσή ενώνει τις δυο καρδιές σας. Διαμορφώνεται τρίγωνου και αυτή η γραμμή είναι η βάση του. Πολύ ψηλά στην κορυφή του τριγώνου βρίσκεται ο Θωθ, μια ανώτερη συνείδηση. Αφήνετε τη χρυσή ροή να κυλάει σ’ αυτό το τρίγωνο, να κυλάει από τον Θωθ στο πουλί που πέταξε και που σας κοιτάει, και από το πουλί σε σας και πάλι στον Θωθ…

Αφήνετε την σύνδεση να σας γεμίσει, να σας φέρει μια αίσθηση πληρότητας… και σ’ αυτήν τη ροή της ενέργειας που έρχεται στη δικιά σας καρδιά από το πουλί, αφήνετε μια ερώτηση να φανερωθεί… Μπορείτε να το πείτε αλλιώς και να πείτε ότι είναι το ερώτημα του πουλιού που σας έρχεται στην καρδιά…»  

Μείνετε λίγα λεπτά σε σιωπή για να ακούσετε τι έχει να σας πει το πουλί… Αφήνετε το χρυσό ρεύμα να κυλάει χωρίς να πάτε κόντρα, χωρίς να βάλετε τη δικιά σας θέληση σ’ αυτό. Αν δεν έρθει ερώτηση είναι ότι δεν είναι η μέρα να έρθει. Μπορεί να έρθει την επόμενη φορά ή την μεθεπόμενη, δεν έχει σημασία. Εσείς το μόνο που κάνετε είναι ότι μπαίνετε στη ροή και ακούτε το πουλί (παύση)…  

 

Επικοινωνία

Πόσο δύσκολο είναι να αλλάξετε συνήθειες! Πόσο δύσκολο είναι να γίνεστε ενεργοί στο μονοπάτι σας! Γιατί το λέμε αυτό; Όσο σας λέμε –και το λέμε εδώ και πολλά χρόνια- «ελάτε και θα σας δώσουμε καθοδήγηση, βοήθεια, στήριξη» έρχεστε και χαίρεστε. Πηγαίνετε μετά στο σπίτι σας νοιώθοντας ότι η καρδιά σας έχει διευρυνθεί, ότι έχετε ακουμπήσει κάτι μαγικό, μια δόνηση που δεν είχατε ή που είχατε χάσει, και την κρατάτε μερικές φορές για μέρες άλλες φορές για ώρες… και έρχεστε ξανά για να γεμίσετε τις μπαταρίες σας. Τώρα, κλείνοντας το μάτι και με πολύ χιούμορ –γιατί σας περιμέναμε στη γωνία!- σας λέμε : «από σας θα ξεκινήσουμε φέτος, από τις ερωτήσεις σας»… όχι του μυαλού όμως γιατί τόσα χρόνια δουλεύετε για να αφομοιώσετε άλλες ενέργειες, και κάνοντας αυτό μαθαίνετε να βάλετε το νοητικό στην θέση του υπηρέτη και όχι πια στην θέση του αρχηγού… κι έτσι σας λέμε ότι ξεκινάμε από σας, και πόσοι από σας έρχονται με ερώτηση από την καρδιά; Κανείς!!! Και δεν είναι και τόσο δύσκολο, το είδατε, πριν ξεκινήσουμε την επικοινωνία μπήκατε σε μικρό διαλογισμό και σε 5 λεπτά βρήκατε ερωτήσεις που βγήκαν από την καρδιά σας… Που είναι το εμπόδιο; Που;

Μπορεί αυτό το εμπόδιο να είναι διαφορετικό για τον καθένα. Μπορεί να είναι η τεμπελιά « άντε οι άλλοι θα έχουν βρει κάτι δεν χρειάζεται να βρω κι εγώ!» Μπορεί να είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης, μπορεί να είναι πολλά… μπορεί να το είχατε ξεχάσει αλλά και αυτό σημαίνει πολλά! Δεν είμαστε εδώ για να κριτικάρουμε αυτό που γίνεται αλλά για να σας το δείξουμε γιατί κάθε φορά που κάνετε ένα βήμα είναι επειδή συνειδητοποιήσατε αυτό που είχατε να κάνετε. Είχατε να σηκώσετε το πόδι σας ώστε να προχωρήσετε… έτσι κάνατε το βήμα! Αν δεν είχε μπει στην συνείδηση σας ότι χρειάζεται να πάτε μισό μέτρο μπροστά, εννοείται ότι δεν θα είχατε κάνει ποτέ αυτό το βήμα! Έτσι αυτό που θέλουμε να σας δείξουμε σήμερα αρχίζοντας έτσι, είναι πόσο παθητικά έχετε μάθει να έρχεστε εδώ! Αυτό θα θέλαμε να αλλάξουμε και γι’ αυτό σας πειράζουμε: σας ταρακουνάμε λίγο για να κουνηθείτε… κουνηθείτε! Γι’ αυτό είστε εδώ… Νομίζετε ότι είστε εδώ για να καθίσετε, να ακούσετε και να φύγετε χαρούμενοι περιμένοντας την επόμενη φορά;;; Χρειαζόμαστε υπεύθυνους συνεργάτες και χρειάζεται να είστε ενεργοί συνεργάτες!

Οπότε παρακαλούμε τον καθένα, την καθεμιά να κοιταχτεί… σαφώς και οι ερωτήσεις είναι πολύ διαφορετικές από τη μια καρδιά στην άλλη, δεν υπάρχουν δυο άτομα εδώ που έχουν την ίδια ερώτηση στην καρδιά και οι απαντήσεις θα είναι σε διαφορετικά επίπεδα ανάλογα με αυτά που έχετε κάνει, αυτό που έχετε γίνει, τη δουλειά που ήδη έχει προχωρήσει μέσα σας. Χρειάζεται που και που να σας δείξουμε που βρισκόμαστε και να συνειδητοποιήσετε πόσο ξεροκέφαλοι μπορείτε να είστε!... πόσο χρειάζεται να λέμε ξανά και ξανά : «κουνηθείτε! Μπείτε στη ροή με τα δυο σας πόδια, μπείτε!» Τι σας εμποδίζει στην ουσία; Ο φόβος; (κάποιος παίρνει βαθιά ανάσα) Πολύ καλά έκανε η φίλη σας: πάρτε βαθιά ανάσα και κάντε βουτιά, κάντε βουτιά μέσα στον φόβο… που είναι το πρόβλημα; Τριγύρω σας έχετε πάρα πολλά άτομα που μπορούν να σας βοηθήσουν για να δουλέψετε τον φόβο σας και να τον ξεπεράσετε! Η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι το πρόβλημα; Πως θέλετε να έχετε εμπιστοσύνη αν δεν δοκιμάσετε, αν συνεχίσετε να λειτουργήσετε πάντα με τα ίδια σημεία αναφοράς, με αυτά που είχατε πριν από 5 ή 10 χρόνια!

Ναι, μιλάμε για πένθος: έχετε να αφήσετε τον παλιό εαυτό σας και ναι, το ξέρουμε, δεν είναι εύκολο. Μερικές φορές είναι και πολύ δύσκολο, αλλά όσο το λέτε και κάνετε τα μισά, δεν φτάνει! Μερικοί λένε:  «Θωθ είσαι πάρα πολύ αυστηρός»… ναι, γι’ αυτό ήρθα κοντά σας αυτήν τη χρονιά και μπορεί να μην αρέσει σε πολλούς. Γι’ αυτό είμαι εδώ, για την αυστηρότητά μου, για την ορθότητά μου, γι’ αυτό είμαι εδώ μαζί σας, γι’ αυτό παίρνω το λόγο φέτος! Μια άλλη χρονιά είχε έρθει ο Αδελφός ο Ιησούς και τα είπε τόσο όμορφα, με λόγια τόσο γεμάτα αγάπης που άνοιξε καρδιές! Πολύ καλά έκανε και πολύ καλά κάνατε κι εσείς τη δουλειά σας μαζί του, αλλά βλέπετε όταν μια διδασκαλία, όποια και να είναι, παραμένει στην ίδια δόνηση, τι κάνουν οι άνθρωποι; Συνηθίζουν τη δόνηση! Την συνηθίζουν και βολεύονται… όταν θέλετε να προχωρήσετε, χρειάζεται να αλλάξετε τη δόνηση της διδασκαλίας ώστε μια μέρα να ανοίξετε την καρδιά και μια άλλη μέρα να θυμηθείτε τον άξονά σας, να θυμηθείτε ότι χωρίς πειθαρχία δεν πηγαίνετε πουθενά, μα πουθενά!!! Πουθενά!

Σαφώς χρειάζεται η αγάπη, χρειάζεται η τρυφερότητα, η αποδοχή, η συμπόνια… εξίσου χρειάζεται και η πειθαρχία και γι’ αυτό είμαι εδώ. Σας παρακαλώ, παρακαλώ αυτούς που είναι εδώ και αυτούς που διαβάζουν αυτά τα λόγια, να μπουν ενεργά στην εργασία και να τολμούν να ρωτήσουν!

Ναι, μερικές φορές οι ερωτήσεις θα είναι προσωπικές και που και που μπορεί να έχετε την εντύπωση ότι θυμώνω… Είναι μόνο δικιά σας προβολή, δεν θυμώνω αλλά βάζω πειθαρχία. Σας δίνω ένα πλαίσιο εργασίας και σας ζητώ να το ακολουθήσετε εφόσον θέλετε να μεγαλώσετε και να ανοίξετε και άλλες πόρτες.

Αυτό για εισαγωγή σήμερα. Ακούω τις ερωτήσεις σας…

 

Ερώτηση 1: Πως μπορώ να αφήνομαι στη ροή της ενέργειας; 

Απάντηση 1:Είναι τόσο εύκολο και το κάνεις θέμα τόσο δύσκολο! Είναι σαν να έλεγες σε ένα μικρό παιδί που έχει ανεβεί πάνω σε τσουλήθρα, που έχει καθίσει πάνω και ετοιμάζεται να τσουλήσει, ετοιμάζεται να χαρεί, ετοιμάζεται να αφήσει τη ροή να το πάρει και γελάει, χαίρεται τόσο πολύ που το μόνο που θέλει είναι αφού τσουλήσει να ξανανέβει την σκάλα και να τσουλήσει ξανά… σαν να έλεγες λοιπόν σ’ αυτό το παιδί: « για σκέψου τι πρέπει να κάνεις για να αφεθείς!»… Το παιδί θα σας κοιτάξει και στην αρχή δεν θα καταλάβει τίποτα, θα πει «μα τι μου λες τώρα, δεν έχω τίποτα να κάνω, μόνο να αφήνομαι! Όταν αφήνεσαι δεν έχεις τίποτα να κάνεις…» Ναι, ένα πράγμα έχεις να κάνεις: να δώσεις στην αρχή μια μικρή ώθηση για να φύγεις από την θέση όπου βρίσκεσαι καθισμένος, και μετά να αφεθείς… από την στιγμή που έδωσες ώθηση δεν έχεις απολύτως τίποτα να κάνεις για να μπεις στον συγχρονισμό, για να είσαι ένας με την ενέργεια γύρω σου. Είναι η πρώτη ώθηση, τίποτα άλλο…

«Πως μπορώ να αφήνομαι;» Μια λύση θα ήταν φίλε να θυμηθείς το παιδί στην τσουλήθρα, το παιδί που ήσουν εσύ και να θυμηθείς τη χαρά της ζωής. Όλο γκρίνια είσαι, την θυμάσαι τη χαρά της ζωής; Το παιδί που ετοιμάζεται να τσουλήσει, νομίζεις ότι θα σου πει «τι κρίμα που η τσουλήθρα είναι μόνο 2 μέτρα και όχι 3, τι κρίμα που έχει τάδε σχήμα και όχι άλλο!» Νομίζεις πραγματικά ότι το παιδί αυτό θα σου πει; Σε οποιαδήποτε τσουλήθρα θα χαρεί, γιατί θα μπει στο να αφήνεται… Θα μπει σ’ αυτό και είναι η ίδια η κίνηση που του δίνει χαρά! Οπότε σταματάει να σκέφτεται: σταματάει να αναρωτιέται για το μήκος της τσουλήθρας, για τις στροφές που έχει, για τις καμπύλες που έχει, σταματάει να σκέφτεται... Απολαμβάνει!

Αυτή είναι η απάντησή μας: απόλαυσε, απόλαυσε κάθε στιγμή χωρίς να σκέφτεσαι! Σου κλέψανε κάτι; Απόλαυσε! Έχεις ένα σπυρί στο μάγουλό σου; Απόλαυσε! Ένας φίλος έρχεται να σε δει; Απόλαυσε! Ό,τι και να είναι, απόλαυσέ το. Απόλαυσέ το! Κάποιος σε βρίζει: απόλαυσέ το γιατί αυτός ο άνθρωπος τονίζει όλους τους άλλους που δεν σε βρίζουν! Απόλαυσε το γεγονός ότι τόσο πολλά άτομα σου μιλάνε όμορφα αντί να συγκεντρωθείς πάνω σε μερικά άτομα που σε βρίζουν! Βρες, με το δικό σου τρόπο και στο καθετί, πως μπορείς να απολαύσεις! Γιατί σου το λέμε αυτό; Γιατί την στιγμή που θα απολαύσεις το καθετί θα είσαι στη ζωή, ακριβώς όπως το παιδί στην τσουλήθρα που δεν αναρωτιέται τίποτα: απολαμβάνει τη ζωή, απολαμβάνει τη ροή. Η ζωή είναι η ροή. Κάντο κι εσύ, αλλά για να το κάνεις πρέπει να τολμάς. Πρέπει να τολμάς όπως το παιδί τολμάει όταν δίνει τη μικρή ώθηση… Πρέπει να τολμάς να αρχίσεις. Όλο μιλάς, τόλμα! Τόλμα να πράττεις, τόλμα να απολαύσεις και όλα θα αλλάξουν! Τόλμα, τόλμα! Μπες σ’ αυτό για δυο βδομάδες και κάθε στιγμή που δεν απολαμβάνεις γύρισε το, μπες ξανά στην απόλαυση! Αν δεν θες να είναι δυο βδομάδες μέχρι την επόμενη φορά που θα έρθεις εδώ, κάντο μια μέρα… και όταν θα τελειώσει η μέρα δες τι θες να κάνεις την επόμενη: θες να δοκιμάσεις ξανά να κάνεις τσουλήθρα και να αφήνεσαι, να μπαίνεις στη ροή, ή θες να ξαναβρείς τον παλιό εαυτό σου και τη γκρίνια; Κάντο μια μέρα, αλλά πραγματικά… να απολαμβάνεις κάθε στιγμή, ό,τι και να περιέχει, ό,τι και να περιέχει!!! Μόνο για μια μέρα, και την επόμενη, πραγματικά, να με θυμηθείς όταν θα ξυπνήσεις και να αναρωτηθείς : «τι θέλω, να περάσω ξανά μια μέρα όπως χτες ή να ξαναβρώ τον παλιό μου εαυτό;» Εκεί, λίγο πριν σηκωθείς, θα αποφασίσεις. Θα είναι μια μέρα με απόλαυση ή μια μέρα όπως οι παλιές;

Την επόμενη φορά που θα έρθεις θα μας πεις… το είπαμε, παύετε να είστε παθητικοί οπότε θα μας πεις! Περιμένουμε feedback.

Επόμενη ερώτηση…

 

Ερώτηση 2: Το πουλί της καρδιάς μου θέλει να χαρεί ελεύθερα και κάτι το εμποδίζει. Πως φεύγουν οι περιορισμοί;   

Απάντηση 2:Με την ταύτιση στο πουλί σου… Με μια πλήρη ταύτιση με το πουλί που ελευθερώθηκε. Εκείνο είναι ελεύθερο. Οι περιορισμοί είναι ακόμα μέσα! Εκείνο βγήκε από την καρδιά για να σου μιλήσει, δεν έχει περιορισμό! Είναι πλήρως απελευθερωμένο. Εσύ, που είσαι συγχρόνως και το πουλί που πέταξε αλλά και το σώμα που κρατάει το κλουβί, νοιώθεις ακόμα τους περιορισμούς… Νοιώθεις ακόμα το κλουβί.

Είναι αλήθεια, πολύ αγαπημένη μας φίλη, είναι αλήθεια ότι αυτή η εργασία της απελευθέρωσης είναι μια εργασία που έχεις να επαναλάβεις κάθε μέρα. Έτσι εγκαθίσταται κάθε φορά περισσότερο μέσα σου, πηγαίνει στα κύτταρά σου ακόμα πιο βαθιά και μεταδίδεται στους άλλους πιο ενεργά κάθε μέρα, κάθε φορά που εγκαθίσταται περισσότερο. Το κλουβί παραμένει αλλά είναι πια ανοιχτό και θα δεις ότι, όπως το έχεις ήδη διαπιστώσει εξάλλου, με το χρόνο που περνάει ακόμα και τα κάγκελα στο κλουβί αραιώνονται… από τη μία δεν υπάρχει πια πόρτα, από την άλλη σιγά-σιγά πάνε να μένουν μόνο οι 4 γωνίες. Οι 4 γωνίες δεν θα φύγουν. Είναι για να σου υπενθυμίσουν την ανθρώπινη σου κατάσταση και το ανθρώπινο σου βίωμα. Δεν φεύγει η δομή. Φεύγει αυτό που έκανες με αυτήν τη δομή σε όλες τις προηγούμενες σου ζωές και σ’ αυτήν εδώ. Αυτά φεύγουν αλλά η δομή παραμένει. Μπορείς να νοιώθεις ότι η δομή είναι ένας περιορισμός γιατί όταν το πουλί έρχεται πίσω μέσα σου βλέπει ακόμα τις 4 γωνίες και λέει «το κλουβί υπάρχει ακόμα»… ναι, αλλά ανάμεσα στις γωνίες μπορεί να πετάξει απ’ όπου θέλει, μπροστά, πίσω, αριστερά, δεξιά: το πουλί είναι ελεύθερο …

Τη δομή την χρειάζεται για να θυμάται ποιος είναι και από πού βγήκε, για να θυμάται να κρατάει την επαφή με τη Γη και για να το θυμάσαι κι εσύ… Είναι ένα χρυσό κλουβί… όχι, ούτε καν, γιατί αυτά τα λόγια μπορεί να τα πάρεις στραβά, να γίνεται παρερμηνεία. Δες ότι οι 4 γωνίες έχουν γίνει κρυστάλλινες, και είναι πια κολώνες του δικού σου ναού. Ο περιορισμός είναι μόνο αυτό που επιτρέπεις να υπάρχει για να θυμάσαι τι έρχεσαι να κάνεις εδώ και να μην το ξεχνάς. Δεν είσαι εδώ για να γίνεις άγγελος αλλά για να γίνεις Άνθρωπος με ένα Α κεφαλαίο. Άγγελος ίσως να είσαι σε άλλη διάσταση, δεν έχει σημασία! Μερικοί λένε ότι είστε ανθρώπινοι άγγελοι: δεν θα το πούμε αυτό! Είστε άνθρωποι, προχωράτε σ’ αυτό το δρόμο, γίνεστε Άνθρωποι με Α κεφαλαίο και αυτό είναι πανέμορφο.

Ο άνθρωπος χρειάζεται δομή γι’ αυτό σας δίνω και πειθαρχία με την παρουσία μου φέτος. Και η πειθαρχία είναι δομή. Δεν είστε εδώ για να φύγετε από την ύλη, είστε εδώ για να φέρετε το φως στην ύλη οπότε χρειάζεται να έχετε δομή, υλική δομή, και να την θυμάστε! Αν την ξεχάσετε, θα χάσετε την επαφή με εκείνους που θα έρθουν κοντά σας.

Μπορείς να νοιώθεις ότι αυτή η δομή σε βαραίνει. Συγχρόνως –είναι ίσως λίγο δύσκολο να το εξηγήσουμε αυτό- είναι και το πιο όμορφο πράγμα που μπορείς να έχεις μέσα σου, πραγματικά το πιο όμορφο, γιατί είναι αυτό που σου επιτρέπει να κρατάς διαρκώς την συμπόνια ανοιγμένη, προσιτή. Θυμάσαι ότι κι εσύ περνάς κι έχεις περάσει, ίσως πριν από πολλά χρόνια ή πριν από 3 μέρες, τα ίδια με αυτά που περνάνε αυτοί που έρχονται να σε δουν, και έτσι θυμάσαι ότι όλοι έχετε να κάνετε με αυτήν τη δομή, με αυτές τις δυσκολίες και με αυτούς τους περιορισμούς. Μπορεί οι περιορισμοί σε μερικούς να είναι ακόμα πάρα πολλοί και σε άλλους να είναι πια ελάχιστοι. Αλλά βλέπεις είναι πολύ σημαντικό να κρατάς τον περιορισμό της κρυστάλλινης δομής στην καρδιάς σου και να τον χαίρεσαι! Πραγματικά είναι αυτό που σε ενώνει με τους άλλους, στο πιο όμορφο που έχουν οι άλλοι. Να χαίρεσαι που τον έχεις μέσα σου και που θα τον έχεις μέχρι την τελευταία σου πνοή.

Αυτό που έχεις να κάνεις είναι να βοηθήσεις ώστε αυτή η δομή να γίνει όλο και πιο κρυστάλλινη, μόνο αυτό, και όχι να φύγει! Ελπίζουμε να έχουμε απαντήσει αρκετά στο ερώτημά σου!

Επόμενη ερώτηση…     

 

Ερώτηση 3: Σε έναν κόσμο με αντιξοότητες, πως μπορούμε να διατηρήσουμε την ειρήνη μέσα μας και με τους γύρω μας; 

Απάντηση 3:Είστε όπως ο Νώε που έστειλε το περιστέρι μακριά και για μέρες το περιστέρι δεν γύριζε. Κάποια στιγμή γύρισε με ένα κλαδί ελιάς. Από τότε το περιστέρι είναι το σύμβολο της ειρήνης. Το ίδιο συμβαίνει σε πολλούς, ίσως και σε όλους: κάποια στιγμή είχατε ειρήνη στην καρδιά, ίσως χωρίς να το συνειδητοποιήσετε αλλά είχατε, και έφυγε. Έφυγε πολύ μακριά, πάρα πολύ μακριά, και τώρα αναρωτιέστε αν θα γυρίσει…

Ο Νώε δεν αναρωτήθηκε ποτέ αν θα γυρίσει το περιστέρι. Απλώς πότε θα γυρίσει… Θα γυρίσει πίσω και η ειρήνη σας. Από την στιγμή που είχατε μέσα σας κάτι, είναι θέμα χρόνου να το κερδίσετε ξανά, να το συνειδητοποιήσετε και να μεγαλώνει μέσα στην καρδιά σας και στην καρδιά του καθενός. Μερικές φορές ο σπόρος της ειρήνης υπήρχε πριν από πολύ καιρό και κάποια στιγμή μεγαλώνει όλο και περισσότερο η επιθυμία για ειρήνη: αυτό είναι η ένδειξη ότι το πουλί είναι στο δρόμο της επιστροφής, ότι έρχεται. Χρειάζεται εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη στο περιστέρι: έφυγε και θα γυρίσει γιατί ήδη είναι μέσα! Αυτό έχεις να δεις: ήδη είναι μέσα!

Για τον Νώε, το περιστέρι δεν είχε φύγει ποτέ: το είχε στην καρδιά του κάθε στιγμή! Κάθε στιγμή αναρωτιόταν πότε θα γυρίσει κι έτσι το πουλί ήταν συγχρόνως μέσα στο ταξίδι του και μέσα στην καρδιά του Νώε! Μπορεί η ειρήνη να σας φαίνεται μια πολύ μακρινή ποιότητα αλλά είναι και μέσα σας αλλιώς δεν θα την σκεφτόσασταν καν, δεν θα ξέρατε τι σημαίνει, δεν θα ήταν ένα σημείο αναφοράς. Για να την σκέφτεστε, για να την επιθυμείτε σημαίνει ότι ήδη είναι μέσα σας! Όσο περισσότερο θα συνδέεσαι με αυτήν την ποιότητα μέσα σου, τόσο πιο πολύ θα έχεις την γεύση της στην καρδιά, και η γεύση θα απλωθεί παντού σε όλο το σώμα, και θα είναι μια απόλαυση πολύ σωματική! Όλες οι αισθήσεις θα καταλάβουν την ειρήνη που έχεις στην καρδιά… Αυτό μπορείς να το προχωρήσεις και να το φτάσεις. Νομίζεις ότι ο Νώε αναρωτιόταν κάτι σε στυλ: « με όλο το νερό που υπάρχει γύρω πως μπορεί να γυρίσει το πουλί;» Ποτέ! Απλώς περίμενε. Θα λέγαμε ότι σε ένα άλλο επίπεδο ήξερε ότι το σπίτι του περιστεριού είναι στην καρδιά του και επειδή ήξερε καλά το περιστέρι, ήταν βέβαιος ότι θα γυρίσει μια μέρα στο σπίτι του! Δεν αναρωτήθηκε ούτε στιγμή αν η βροχή θα εμποδίσει το πουλί… οπότε εσύ γιατί μιλάς για τον έξω κόσμο; Το πουλί δεν έχει να κάνει με τον έξω κόσμο, καμία σχέση, μα καμία! Το πουλί έχει σχέση μόνο με τη δικιά σου καρδιά.

Πρέπει να το δεις αυτό πολύ καθαρά, πάρα πολύ καθαρά, σαν ένα σχήμα αν θες: υπάρχει από μια πλευρά το πουλί μέσα στην καρδιά και από την άλλη το πουλί που κάνει το ταξίδι του, και αυτές οι δυο ποιότητες υπάρχουν συγχρόνως και είναι άκρως συνδεδεμένες, άκρως συνδεδεμένες!!! Είναι πολύ σημαντικό να το καταλάβεις αυτό. Δεν μπορεί ποτέ το περιστέρι που πέταξε να κάνει αποκοπή από το περιστέρι που παραμένει στην καρδιά του Νώε, όπως δεν μπορεί ποτέ η δικιά σου ειρήνη, αν και μερικές φορές την νοιώθεις πολύ μακριά, να είναι κομμένη από την ειρήνη που έχεις ήδη μέσα στην καρδιά. Απλώς, δεν γίνεται: είναι δυο ποιότητες βαθιά ενωμένες! Μιλάμε για δυο πλευρές της ίδιας πραγματικότητας. Οπότε, το θέμα δεν είναι αν κάποτε θα υπάρχει ειρήνη στον έξω κόσμο, αλλά κατά πόσο συνδέεσαι δυνατά με την ειρήνη που έμεινε μέσα σου κοιτάζοντας με πλήρη εμπιστοσύνη τον κόσμο έξω, περιμένοντας την άλλη πλευρά της ειρήνης σου να γυρίσει πίσω. Αυτήν την κίνηση έχεις να κάνεις: να συνδεθείς με τη δικιά σου εσωτερική ειρήνη και να καλέσεις την άλλη που έχει φύγει να γυρίσει σπίτι… να την καλέσεις, να την καλείς, και να είσαι απόλυτα σίγουρη ότι έρχεται! Έρχεται να ενωθεί με την άλλη πλευρά του εαυτού της για να γεμίσει την καρδιά σου επειδή αυτή είναι η θέση της.

Βλέπεις, δεν μπορείς να δουλέψεις για όλον τον κόσμο αλλά μπορείς να δουλέψεις για τον εαυτό σου. Έχεις αρχίσει, συνέχισε! Μια χαρά τα πας! Το περιστέρι δεν σταματάει, είναι στο δρόμο της επιστροφής, δεν σταματάει! Γυρίζει πίσω, να χαίρεσαι γι’ αυτό!

Επόμενη ερώτηση…    

 

Ερώτηση 4: Γιατί χρειάζεται ακόμα ο πόνος; Χρειάζεται όντως ακόμα ή μπορούμε να ζητήσουμε να φύγει εντελώς;   

Απάντηση 4:Τόσο πολύ θα το θέλατε! Τόσο πολύ θα θέλατε, όπως το είπαμε στην φίλη μας πριν από λίγο, να μην έχετε πια δομή, να μην είστε πια άνθρωποι, να πετάξετε στον ουρανό ψηλά χωρίς ανθρώπινες δεσμεύσεις!!! Θα σας πούμε κάτι που μπορεί να σας θυμώσει: ότι αν κοιτάξετε τον πόνο με άλλο μάτι θα βρείτε πόσο όμορφο είναι να ζείτε τον πόνο όταν το συνδέετε με ό,τι υπάρχει γύρω του! Πολύ συχνά ο πόνος υπάρχει επειδή κόβετε όλες τις επαφές, όλες τις συνδέσεις. Προσπαθείτε πάρα πολύ να τον απομονώνετε, θέλετε να απομονώνετε τον πόνο για να τον διώξετε καλύτερα, για να τον ξεχάσετε καλύτερα! Χρειάζεται ακόμα μια φορά να επαναλάβουμε ότι ζείτε σε έναν κόσμο διττότητας! Δουλεύετε την ενότητα, την ένωση μέσα σας και πολύ καλά κάνετε γιατί έτσι μετουσιώνετε πολλά στοιχεία και προχωράτε, αλλά είστε στο πεδίο της Γης, το οποίο είναι το πεδίο της διττότητα, και όσο διώχνετε αυτήν την ιδέα δεν αναγνωρίζετε αυτό που είστε βαθιά! Είστε και Γη, οπότε γιατί να θέλετε να διώξετε ένα μέρος της Γης;

Σας έχουμε πει πάρα πολύ συχνά ότι είναι η σκιά που σας επιτρέπει να δείτε το φως, ότι οι πιο όμορφες φωτογραφίες είναι εκείνες που έχουν όμορφες σκιές οι οποίες τονίζουν το φως! Ο πόνος τονίζει τη χαρά! Πως θέλετε να βρείτε τη χαρά χωρίς να περάσετε στη Γη από τον πόνο; Όταν κρατάτε τα πράγματα που σας πονάνε συνδεδεμένα με τα άλλα, όταν δεν απομονώνετε τις δύσκολες πλευρές που ζείτε, καταρχήν τις ζείτε πολύ πιο εύκολα και ο πόνος μειώνεται πολύ, και μετά σας δίνει πρόσβαση στην άλλη του πλευρά που είναι η χαρά!

Όσο είστε στη διττότητα έχετε να κοιτάξετε αυτές τις δυο πλευρές μαζί, και όσο περισσότερο θα κοιτάξετε και τις δυο πλευρές μαζί, τόσο καλύτερα θα ζείτε! Απομονώνοντας τη μία πλευρά, όχι μόνο φέρνετε περισσότερο πόνο αλλά φέρνετε και περισσότερη αποκοπή και χάνετε τον σκοπό σας, ο οποίος είναι η ένωση! Στόχος σας είναι να πάρετε πάντα τις δυο πλευρές του νομίσματος, όποιο και να είναι το νόμισμα, και να τις ενώσετε ώστε να καταλάβετε την ένωση. Σ’ αυτό το νόμισμα υπάρχει ο πόνος και η χαρά… Ο πόνος εισάγει τη χαρά: είναι σαν μια μεγάλη πόρτα που ανοίγεται προς μια χαρά διαστημική, άλλου είδους!!! Μην φτύσετε τις δύσκολες πλευρές σας. Όσο περισσότερο τις δέχεστε, τις κοιτάτε και τις ενσωματώνετε στο όλον του εαυτού σας, βλέπετε ότι η ζωή παίρνει νόημα και ότι το λουλούδι που έχετε στην καρδιά ανθίζει…

Πάρτε τα όλα, όλα, μην αφήσετε τίποτα στο πλάι. Αν αφήσετε στο πλάι τον πόνο, πράγμα που δεν είναι δυνατόν, αλλά αν γινόταν τότε θα χάνατε και τη χαρά… πάνε πακέτο! Πάρτε τα όλα: όπως ενώνετε μέσα στο σώμα σας την αριστερή σας πλευρά και τη δεξιά, το αρσενικό και το θηλυκό, όπως ενώνετε τα πάντα ενώνετε τη Γη και τον Ουρανό. Μην αφήνετε τίποτα στο πλάι: πάρτε τα όλα στην καρδιά για να χαίρεστε τη ζωή για ό,τι σας προσφέρει! Μην ξεχνάτε ποτέ ότι ό,τι και να έχετε βάλει στη ζωή σας, ό,τι και να μην έχετε βάλει επίσης που μπορεί να σας φαίνεται ως απουσία ή απώλεια, είναι κάτι που αποφασίσατε εσείς να ζείτε για να μεγαλώνετε, για να ανθίζετε… οπότε να χαίρεστε για το καθετί.

 

Επίλογος

Ερχόμαστε ξανά σ’ αυτό που λέγαμε στην αρχή ως επίλογος: έτσι παύετε να είστε παθητικοί, έτσι μπαίνετε ενεργά στο ρόλο σας, στο ρόλο του Ανθρώπου με Α κεφαλαίο. Έτσι ενώνετε τα πάντα και κατανοείτε επίσης το καθετί που σας έρχεται στη ζωή, χωρίς να το κρίνετε, είτε σας έρθει μια βρισιά, είτε ένα πανέμορφο γεγονός, είτε η αυγή είτε το σούρουπο… ό,τι και να ζείτε να το χαίρεστε! Να χαίρεστε κάθε εμπειρία γιατί έρχεται ως απάντηση των ερωτήσεων που έχετε κάνει.

Και έτσι είναι!